สุขภาพ

ตัวเรือด (Bedbug) วงจรชีวิตของตัวเรือดและผลต่อสุขภาพ

ตัวเรือด มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Cimex lectularis บางแห่งอาจเรียกว่า Wall Louse ตัวเรือดพบได้ทุกหนทุกแห่งในโลก โฮสต์ที่ดีที่สุดของมันคือมนุษย์ นอกจากนี้สัตว์เลี้ยงอื่น หรืออาจรวมถึงสัตว์ป่าและนกต่างๆก็เป็นโฮสต์ของมันได้เช่นกัน ตัวเรือดเป็นแมลงที่ก่อความรำคาญให้กับมนุษย์อย่างมาก

วงจรชีวิตของตัวเรือด

มีวงจรชีวิตเป็น 3 ระยะคือ ระยะไข่ ระยะตัวอ่อน และระยะตัวแก่ ถ้ามีสภาวะเหมาะสมอาจจะมีวงจรชีวิตประมาณ 7-10 สัปดาห์ ตัวเรือดหลังจากได้มีการผสมพันธุ์แล้วมันจะวางไข่ครั้งละประมาณ 10-15 ฟอง มักวางเป็นกลุ่ม ปีละประมาณ 75-500 ฟอง

ระยะไข่ ไขของตัวเรือดมีสีขาวปนเหลือง ลักษณะเป็นฝ้าหรือมัวให้แสงลอดได้บ้าง มีขนาดเล็กยาวประมาณ 1 มิลลิเมตร ลักษณะของไข่ด้านหน้าจะมีฝาปิด และมีส่วนโค้งเล็กน้อย ไข่จะแตกตัวหรือฟักตัวภายใน 24-48 ชั่วโมง กลายเป็นตัวอ่อนระยะที่หนึ่ง

ระยะตัวอ่อน ตัวอ่อนมีความคล้ายกับตัวแก่ แต่มีสีขาวลำตัวยาวประมาณ 1.5 มิลลิเมตร ยังไม่เคลื่อนไหวจนกระทั่งอายุได้ 1 วัน จึงเริ่มออกหาอาหารดด้วยการดูดเลือด ตัวอ่อนจะมีการลอกคราบ 5 ครั้ง ก่อนที่จะกลายเป็นตัวแก่ และทุกๆครั้งที่จะมีการลอกคราบจะต้องดูดเลือดจากโฮสต์

ระยะตัวแก่ ตัวแก่ของเรือดมีสีน้ำตาลแดง หรือน้ำตาลเหลือง รูปร่างแบน ส่วนหัวและส่วนอกรวมกัน ไม่มีคอ ไม่มีปีก ตัวยาวประมาณ 6-7 มิลลิเมตร มีหนวดยาว 2 เส้น เส้นละ 4 ปล้อง ปากมีชนิดใช้ดูดหรือฉีก มีส่วนอกกว้าง ลำตัวแบ่งออกเป็นปล้องประมาณ 8 ปล้อง มีขนเส้นเล็กปกคลุมตลอดลำตัว มีต่อมพิษอยู่ด้านล่างของทรวงอกอยู่ 1 คู่ มักซ่อนตัวอยู่ตามซอก หรือรอยแตก หรือช่องว่างต่างๆ เช่น ใต้เตียงนอน ผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน หมอนมุ้ง เฟอร์นิเจอร์ กรอบรูป ระดาษบุผนังห้อง (wall paper) ฯลฯ และจะออกหากินในเวลากลางคืน ไม่ชอบแสงสว่าง ตัวแก่ของเห็บอาจมีอายุยืนยาว หลายเดือน จนอาจถึง 1 ปี บางตัวอาจมีชีวิตยืนยาวมากกว่า 1 ปี

ความสำคัญของตัวเรือดต่อสุขภาพอนามัย

ตัวเรือดมีมนุษย์เป็นโฮสต์ที่ดีที่สุด มันจึงมักทำให้เกิดปัญหาต่างๆต่อมนุษย์ ได้แก่ การกัดและดูดเลือด การกัดแล้วทำให้เกิดการอักเสบติดเชื้อ เป็นตุ่มหนอง รบกวนการนอนหลับพักผ่อน เพราะมันออกหากินในเวลากลางคืน จึงอาจทำให้ผู้ที่ถูกตัวเรือดกัดเกิดการนอนไม่หลับ ด้วยความรำคาญเหล่านี้ เป็นต้น

Leave a Reply